Ergens op een laan op de rand tussen Centrum en West, viel mijn oog op een tafereeltje dat bol stond van allerhande grotestadsmultiproblematiek (bestaat dat woord? zo nee, dan hierbij).
Eenzame zwerfknuffel met een drankprobleem? Dringende doorverwijzing naar de dichtstbijzinde vestiging van de Bouman nodig? Net terug van een bijeenkomst van de AA en toch bezweken voor de verleiding?
Of toch ergens een ontroostbaar kindje zonder zijn of haar favoriete knuffel?
Wie het weet, mag het zeggen...
Rotterdam, mei 2016
Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden. Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap. Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving.
De roos. Symbool van ware liefde, zegt men. Er zijn ladingen mooie, slechte, liefdevolle, liefdeloze, vertederende en verlangende songteksten, gedichten, romans en essay aan gewijd. Inclusief de doornen.
Maar soms, of vaker, verwelkt de liefde of komt die helemaal niet eens tot bloei - en ligt het symbool er van op straat. Verwaarloosd, verlept. Verlaten en versmaad. In dit geval op de stoep van zomaar een portiek in een straat in Rotterdam-West.
Was het een stille of onbeantwoorde liefde? Was degene voor wie deze bos bedoeld was, niet thuis? Trof de brenger een ander bij of op het adres aan? Of was het juist degene die op het desbetreffende adres woont, die niet thuis gaf? Die niet op deze bos bloemen zat te wachten? Of wel een bos bloemen, maar dan niet van déze brenger?
Was het een spontaan gebaar? Een goedmakertje? Een troostbloemetje? Het antwoord weten we niet, hoeven we ook niet te weten. Het enige dat we kunnen vaststellen is dit:
Hier, vlak buiten een portiek in Rotterdam-West, vond een bosje rozen een laatste rustplaats. Het was een lange reis geweest van de rozenkwekerij, via de veiling naar de bloemist, gekocht in hoop, versmaad in boosheid, woede, verdriet of teleurstelling. Niks geen stijlvol einde, teer en teder verwelkend in een vaas voor haar, maar de koude, kille straat.
Eén schrale troost: als symbool van vergankelijkheid deed ze het dan wel weer verdomd goed.
Rotterdam, mei 2016
Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden. Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap. Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving
Een flinke poos geleden stuitte ik op een wel héél specifiek rookbeleid in een niet nader te noemen uitgaansgelegenheid in de stad.
Hoewel ik zelf destijds nog tot het rokende deel der mensheid behoorde, voelde ik me toch niet aangesproken noch geroepen om mij spoorslags richting tuin te begeven om er één op te steken. Ik liet deze vriendelijke maar dringende aansporing dan ook maar aan mij voorbij gaan.
Wel riep het een aantal vragen bij mij op. Deze tuin was kennelijk bedoeld voor uitdrukkelijk één eenzame vrouw om haar peuk op te steken in totale desolate isolatie. Lotgenoten waren niet welkom. Want dat zou vast en zeker de aanwezige eenzaamheid, op dat moment althans, hebben doen verdwijnen. Waarna er van een Eenzame Vrouw niet langer sprake zou zijn, en het rookbeleid met voeten en peuken getreden. En, als het slechts één Eenzame Vrouw was toegestaan om te staan dampen in haar rookwalmen, de andere, al dan niet eenzame rokers van om het even welke sexe zich dan op?
Koppijn kreeg ik er van. En een enorme trek in een goed sigaartje.
Van wat ik er van kon zien, bleef de tuin trouwens verpletterend leeg, die avond. Wat dat precies zei over het verzamelde gezelschap die avond (wel of niet rokend, de aanwezige, al dan niet eenzame vrouwen) of het weer (het vroor dat het kraakte in al je botten)... het bleef ongezegd.
Overigens ben ik zelf nu alweer ruim negen maanden gestopt met roken. Wat prima bevalt. Mettertijd zal ik nog wel eens af en toe een sigaartje opsteken (wat ik een rookervaring van een totaal andere klasse vind dan die van een peuk), maar voorlopig nog even niet.
Rotterdam, mei 2016
Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden. Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap. Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving.
Een eerste brainstormsessie over een nieuwe, opgefriste editie van Maak Het Mee 010, het Makersfestival in Het Oude Westen. Een gebied, waar de lokale maakindustrie de laatste paar jaar een enorme push heeft gekregen. Met een flink aantal studio's, ateliers en overige maakplekken waar allerlei kunstzinnige en toepaste producten vervaardigd worden. Plus tal van galeries, winkels en plekken waar datzelfde aanbod wordt gepresenteerd en verkocht.
Deze zeer aanwezige maakindustrie, met zowel lokaal als ook stedelijk en zelfs landelijk bereik, willen wij met het festival en de community Maak Het Mee 010 ontsluiten voor een groot en breed publiek, dat interesse heeft in lokaal, vaak op ambachtelijke en/of duurzame wijze vervaardigde kunst, design, mode, en dergelijke. Producten, die vaak ook tot stand komen door de gecombineerde inzet van innovatieve technologie en media, zoals 3D printers.
Dat is, in het kort, waar Maak Het Mee! over gaat. Een eerste pilot van dit festival vond plaats in het voorjaar van 2015 en bood onder meer een aantal inhoudelijke thema-sessies over de behoefte aan werkruimtes en maakplekken in de wijk; maar ook een Meet & Match tussen ondernemers en presentaties door een aantal makers plus een Pop Up Expo en een route door de wijk. Deze pilot organiseerde ik in nauwe samenwerking met Cultuurscout Centrum, Stichting Cretopia, Toko51 en Alliantie West-Kruiskade.
Nu op naar het vervolg. De brainstormsessie gisteren bij mede-trekker Arta La Tarta was daarvan de eerste voorzet. Daarbij ook aanwezig de Stadsbemoeial, Brand010 en Cultuurscout Centrum. Gedachten werden gedeeld, voorzetten gegeven en in rap tempo ontstonden de contouren van Maak Het Mee, het vervolg. En uiteraard zullen wij hierbij ook andere ondernemende makers uit Het Oude Westen hierbij betrekken.
Wordt, kortom, zeer spoedig vervolgd!
Soms liggen de verhalen in de stad letterlijk en figuurlijk op straat. In dit geval op de stoep. Zo stuitte ik tijdens één van mijn vele wandelingen door Rotterdam West op een aantal ondergekalkte stoeptegels. Losse woorden, een paar losse zinnen, wat tekeningen. Krabbels van buitenspelende kinderen. Lekker krijten op de stoep. Zoals dat gaat op een zomers aandoende dag in mei. De avond van 5 mei, om precies te zijn. Bevrijdingsdag.
'Ons is' waren de woorden die mijn aandacht trokken. En ik las en keek verder. En zag dat losse krabbels en woorden samen groepen woorden vormden en betekenis kregen. Samen een verhaal vertelden. Het verhaal van een straat.
Van leuke families die er net zijn komen wonen. Van families die ooit zijn weggegaan. Of weggevoerd. Van nieuwkomers en achterblijvers. Van werken, wonen, dromen en leven. Van lekker buiten spelen en krijten op de stoep
Ik keek er naar en stond even stil. Even duurde lang. Minuten, een kwartier, een uur? Ik weet niet meer en het doet er niet toe. Voor mij, op straat, lagen heden en verleden samengevat in het hier en nu. In een paar ogenschijnlijke simpele maar o zo veelzeggende krijtkrabbels en -tekeningen. Het vulde me gevoelens van ontroering, melancholie, en ook hoop.
'Ons is.. ' zomaar een straat in Rotterdam West. Op 5 mei 2016.
Rotterdam, Mei 2016
Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen
zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij
opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van
mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden.
Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan
weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur
anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje
maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving
waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap.
Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving.
Ze zijn er weer! De mooie, kersverse flyers voor de komende Dogparade010, die a.s. zaterdag 4 juni plaatsvindt op en rondom de West-Kruiskade in Rotterdam! Vaste Dogparade010 ontwerper Francien Verhulst/Grootzus heeft weer een hartstikke tof ontwerp gemaakt en wat zijn we er weer blij mee!
Op deze flyers,die mede mogelijk werd gemaakt door onze hoofdsponsor YourDog, staat alles wat je weten moet over de vrolijke optocht van honden en hun baasjes. De komende weken zul je deze flyers EN posters dan ook op veel plekken in het Rotterdamse tegenkomen.
Alle updates over de komende Dogparade010 vind je verder op onze Facebook-pagina en natuurlijk op de speciale Dogparade010 evenementenpagina.
Eind vorig jaar was ik betrokken bij de totstandkoming van een ontzettend tof en mooi project: De Stage Alliantie. Een project van en door ondernemers op en rond de Rotterdamse West-Kruiskade in samenwerking met WMO Radar en de Alliantie West-Kruiskade. Zij bundelden de krachten om jongeren uit de wijk te helpen aan een geschikte stageplaats.
De ondernemers van de West-Kruiskade en WMO Radar vonden elkaar al in 2014 met de aanpak ‘Werk aan de Kade’. Eind 2015 hadden al ruim 160 jongeren ‘op de kade’ een stageplaats gevonden. Daarnaast is er een zakgeldproject opgezet voor jongeren die ‘kleine en grote werken’ doen voor de ondernemers. Die aanpak is nu verbreed naar het hele Rotterdamse centrumgebied.
Samen met de in dit gebied aanwezige MBO en HBO opleidingen is het concept van de Stage Alliantie ontwikkeld. De Stage Alliantie staat voor: leren op school en lesgeven op de plek waar de jongeren stage lopen. Dus op de locaties waar de stage plaatsvindt. In de winkels, bij de bedrijven, in de ondernemingen zelf. Onder de noemer 'hybride leren' gaan docenten ook echt de praktijk in en leren van ondernemers én jongeren hoe het anno 2015 er aan toe gaat in een bedrijf. De docenten begeleiden de leerlingen dan ook direct op de werkplek, samen met de ondernemers en hun collega's.
Eind 2015 heb ik de initiatiefnemers van de Stage Alliantie begeleid bij de succesvol verlopen indiening van de aanvraag bij CityLab010. In die periode mocht ik van dichtbij meemaken hoe gedreven de inzet is van mensen als Richard de Boer en Alice Fortes, de drijvende krachten achter de Stage Alliantie. Door het inzetten van hun eigen persoonlijke en professionele netwerk en het delen van hun eigen ervaringen, weten ze ondernemers en scholieren succesvol aan elkaar te koppelen.
Dat ik daaraan een kleine bijdrage heb kunnen leveren, is iets om trots op te zijn!
