De PDF met mijn Straatnieuws-interview is nu online!

Goed nieuws voor diegenen die 'm gemist hebben: de voorlaatste editie van Straatnieuws Rotterdam-Den Haag, met daarin het interview met ondergetekende, staat nu online!
De PDF is nu beschikbaar via de Straatnieuws-website of hier op dit blog.

Voor diegenen die liever meteen het interview met mij willen lezen, zie hieronder of download de PDF er van hier op dit blog.



Nogmaals veel dank aan interviewer Kim Meeuwissen voor de kans om mijn verhaal te mogen doen en het respectvolle en integeren wijze optekenen daarvan. Want, het is zeker niet altijd makkelijk om zo open en eerlijk over mijn situatie te kunnen, te mogen zijn. Hoewel ik altijd positief probeer te blijven en mij realiseer dat mijn situatie niet onoverkomelijk is en het altijd stukken erger kan, is het net zo goed een continu uitdaging om de kop niet te laten hangen en vooruit te kijken.

Zonder de steun van een aantal bijzondere personen zou ik dat ook niet zeker niet gekund hebben - en nog steeds niet kunnen. Want het is nog niet gedaan. Ik ben zeker op de weg terug, en uitermate gemotiveerd om te blijven ondernemen en vanuit dat ondernemerschap bij te blijven dragen aan weliswaar ludieke maar ook maatschappelijke relevante projecten, zoals ik doe met en voor Studio PuRRR, Dogparade010, Stage Alliantie en 010StageMarktplaats, Radio Brasa, de Zorgvrijstaat Rotterdam-West, etc.- ik ben er nog niet.

En bij alles houd ik in gedachten de inspirerende quote uit de zogenaamde speech van auteur J.K. Rowling voor de jaarlijkse meeting van The Harvard Alumni Association in 2008, getiteld:  “The Fringe Benefits of Failure, and the Importance of Imagination,” at the Annual Meeting of the Harvard Alumni Association: 

“Rock bottom became the solid foundation on which I rebuilt my life.”

En daar kan ik me alleen maar een volle 100% bij aansluiten - net zoals bij al het overige uit deze speech, die het belang benadrukt van durven en kunnen falen; en van de verbeelding als bron voor nieuwe inspiratie en inzichten. Bekijk de volledige speech hieronder. 

Trots op mijn interview voor Straatnieuws Den Haag-Rotterdam!

''Ondernemende Rotterdamse Stadsnomade''', staat er boven het interview met mij dat staat in de meest recente september-editie van het Straatnieuws Rotterdam-Den Haag. Een weergave van een mooi gesprek dat ik had met één van hun medewerkers, Kim Meeuwissen. Een gesprek over overleven en ondernemen als dakloze. Want dat ben ik, uiteindelijk, na ruim een jaar geleden door een optelsom van omstandigheden mijn huis te zijn kwijtgeraakt, nog steeds.

Een jaar waarin veel is gebeurd, zowel privé als professioneel. Waarin ik diep viel, maar niet in een bodemloze put. Waarin ik ik ontdekte dat een harde landing ook een onverwacht warm bad kan zijn. Waarin veel tegenzat, maar uiteindelijk nog veel meer mee. Een bewogen jaar vooral, dat mij het inzicht bracht wat ik wel en niet wilde, met mijn bedrijf, en vooral hóe niet, en hoe dan wèl. 

Het jaar waarin ik er achter kwam dat mijn ''rock bottom'' niets anders is dan mijn ''solid foundation''. 

Want hoe dieper je durft te vallen, hoe dichter je bij de kern komt van jezelf. Van wie je bent, en waar voor je voor staat. Van wat je wil, en wat je kan. En waar jij het verschil kan maken. Als mens, voor jezelf, voor je vrienden, voor de wereld om  je heen. Als ondernemer, voor je bedrijf en voor je klanten en opdrachtgever, voor de mensen met wie je samenwerkt. 

Daarover vertel ik iets in dit interview voor deze meest recente uitgave van Straatnieuws Rotterdam-Den Haag, vanaf 1 september gedurende een periode van 3 weken te koop is bij de verkopers van dit magazine, allemaal, net als ik, dak- en thuislozen.

Daarom mijn oproep aan al mijn volgers en vrienden van Witty Art & Witty Projects: Ga naar buiten, als je kan, ga naar zo'n verkoper, en kóóp die krant.

Het kost maar een klein bedrag. En mocht je meer kwijt kunnen en willen, schroom dan niet dat te doen. Mocht je niets meer kwijt kunnen of niets kunnen missen, doneer dan een vriendelijk woord, een kort praatje, een glimlach. Die laatste zijn gratis, en levert je misschien zelfs meer op dan je denkt. 

Waarmee ik maar wil zeggen: Be Kind. Het kan een wereld van verschil maken.

On we go: leven en ondernemen als 21e eeuwste stadnomade

And on we go... 
Op vrijdag 21 augustus jl. postte ik dus mijn vorige blog en meteen één van de moeilijkste, zo niet de allermoeilijkste, die ik ooit geschreven heb. Onder de titel 'Een Nieuw Begin voor Miss Witty' durfde ik het dan eindelijk aan om open te schrijven over mijn huidige situatie. Over mijn door omstandigheden noodgedwongen bestaan als iemand tijdelijk zonder vaste woon of verblijfplaats. Over mijn leven als tijdelijke 21e eeuwse stadsnomade.

Of, zoals ik het in een spontane bui omschreef tegenover goede vrienden, over mijn leven als Dakloze Diva. Omdat je, hoe laag je ook zit, jezelf niet, nooit moet toestaan zo laag te zinken dat je al je gevoel voor humor kwijt raakt.

(Eigen)Waardeloos
Maar, geloof mij, toen ik het dan eindelijk al mijn moed bij elkaar verzameld had om het hele verhaal zo open en bloot op te schrijven, was er weinig diva-achtigs aan. Ik voelde me heel klein, nietig, mislukt en vooral totaal en helemaal waardeloos. Al schrijvend bekroop me weer dat gevoel van vernedering dat ik al die maanden had meegekregen van instanties, elke keer als ik probeerde contact te leggen om tot een oplossing te komen. De moedeloosheid en de machteloosheid die me bekropen elke keer als ik weer tegen een muur van onwil, onbegrip en vooral bureaucratie opliep. De boosheid, de woede, de frustratie, het verdriet.

Ik beleefde het opnieuw, alles, en allemaal tegelijk.

En toch heb ik - op een of andere manier - weten door te zetten. En toen het verhaal er eenmaal op stond, heb ik ook geen moment getwijfeld. Online er mee, en nu, nu meteen!

Wat een opluchting. Wat een overwinning. Voornamelijk op mezelf. En op dat gevoel van mislukking, van niets of niemand meer kunnen of mogen zijn.

Toen kwamen de reacties. Waar ik, in zekere zin, inmiddels gewend was aan de nodige voor- en dus ook oordelen, bleven die nu weg. De wijzende en beschuldigende vingers ook. In plaats daarvan louter positieve, opbouwende en hartverwarmende reacties. Van mensen die me een hart onder de riem wilden steken, mensen die met me wilden praten, me wilden helpen. Mensen die mijn verhaal wilden horen. En vroegen of ze het mochten delen. Omdat ze het belangrijk vonden dat er iemand was die dit verhaal wilde en durfde te vertellen.

Zoals de mensen van de Zorgvrijstaat West, op wiens Facebook pagina een link naar mijn blog plaatste. Zij deelden het, voorzien van een mooie en begripvolle toelichting:

Niet de enige
En, ontroerend en confronterend tegelijk: de reacties van mensen in soortgelijke situaties. Nog vele malen erger dan de mijne. Mensen die niet meer durven of kunnen vechten. Die niet meer vooruit kunnen. Die murw gebeukt zijn. Waar alle creativiteit en levenslust vermorzeld is door een economische en financieel systeem dat nu eenmaal gebaseerd is op schuld en boete.

Want, één van de redenen dat ik dit blog schreef, naast het feit dat ik zelf gewoon open over mijn situatie wilde zijn, ook naar mijn zakelijke(r) relaties toe, is dat ik niet de enige ben. Er zijn zoveel mensen in vergelijkbare situaties, of nog erger. Want hoeveel ik mag zijn kwijt geraakt, ik heb ook zo onnoemelijk veel gewonnen, de afgelopen anderhalve maand, nu ruim bijna twee maanden. Hulp van oude en  nieuwe vrienden, van totale onbekenden. Hulp, support, warmte, liefde zelfs. Zonder tegenprestatie. Zonder schuld. Zonder boete.

En daarover, en over mijn leven als Dakloze Diva, zal ik de komende tijd actief blijven bloggen. Op een zoveel mogelijk positieve manier, maar zonder de mindere of scherpe kanten te verbergen. Open. Transparant. Hoe blijf je overeind in zo'n situatie? Hoe blijf je ondernemen? Hoe houd je jezelf scherp en open, hoe voorkom je dat je zo leeg- en doodbloedt dat je opgeeft, dat je verbittert en verzuurt? 

On the move!
Volgende week verhuis ik alweer naar mijn vierde logeeradres in anderhalve maand tijd. Daar kan ik in ieder geval de komende 2,5 maanden in relatieve rust verblijven en die tijd benutten om een aantal plannen in werking te zetten die tot doel hebben om een iets meer permanente woon- en werkplek te realiseren.

Want, zoals ik ook mijn vorige blog besloot, ik bedenk, ontwikkel en initieer nog steeds Witty Projects; of werk actief mee om de projecten van anderen te helpen realiseren. En ik maak nog steeds volop Witty Art. Want zolang ik dat blijf doen, zolang ik blijf ondernemen, blijf creëren, dan sta ik niet stil, maar kom ik vooruit. Al is het soms met kleine stapjes, ze zijn evengoed (eigen)waardevol.

Een nieuw begin voor Miss Witty!

''Nieuw beginnen na gedwongen verkoop''. 

Nu moest ik zelf een paar keer slikken toen ik het zag staan. Maar ik had zelf met dit interview ingestemd. En nog enthousiast ook. Misschien iets té enthousiast, als ik heel eerlijk ben. Maar goed. Het was gedaan. En gepubliceerd. En eerlijk is eerlijk, als er iemand was tegen wie ik dit verhaal op deze manier, open en eerlijk, in alle vertrouwen kon vertellen was het wel mijn gewaardeerde collega-schrijver èn goede kennis Ellen Mannens.

Daar stond ik dus met mijn smoelwerk in Metro Rotterdam. Ik en mijn verhaal. Over hoe ik me genoodzaakt zag om mijn huis te laten verkopen. Met de nadruk op ''laten verkopen'', want, zoals de kop al overduidelijk aangeeft, het was geen vrijwillige keuze. Het was het eindpunt van een langdurig en pijnlijk traject waarin ik tegen de klippen op gewerkt heb om mijn huis, mijn thuis van de afgelopen zeven jaar, te kunnen behouden. Uiteindelijk was ook van een 'thuis' geen sprake meer, maar van een molensteen om mijn nek. Dead weight.

Wat er aan voorafging?
Een vrees ik voor heel veel mensen bekend verhaal. Toen ik mijn huis kocht, zo'n zeven jaar terug, was het 2008. Na een stukgelopen relatie, toen ook al overnieuw begonnen. Trots dat ik was. Een mooi, ruim appartement in hartje Rotterdam, van alle gemakken voorzien. En ik kon het prima bekostigen van mijn toenmalige inkomen. Per saldo was het nog een koopje ook.

Het vervolg laat zich raden. Een gevalletje: crash, boom, bang! Naarmate de gevolgen van de financiele crisis zich lieten gelden, ging mijn toenmalige inkomen flink omlaag. Correctie: het donderde naar beneden. Net zoals dat van veel collega ZZP'ers en kleine ondernemers.

Op zich ging het nog niet eens zó slecht. Ik was ondernemend genoeg om opdrachten en klanten binnen te halen, er waren genoeg mensen die geinteresseerde partijen naar mij doorverwezen. En samen met de verkoop van Witty Art (waarmee ik vanaf medio 2011 weer naar buiten begon te treden) harkte ik een redelijke omzet en dus een redelijk inkomen bij elkaar. 

Alleen, dat huis. Al het geld wat ik verdiende, ging in dat zwarte gat. Tot het moment dat zelfs dat niet meer lukte. Toen realiseerde ik me wat ik eigenlijk nooit echt had willen weten: een eigen huis is een illusie. Het is gekocht met van de bank geleend geld, ergo, het is en blijft van de bank tot de lening is afbetaald.

Het proces
Het proces dat tot de uiteindelijke verkoop heeft geleid, was, zoals ik hierboven al aangaf, langdurig en pijnlijk. En bovenal confronterend en op sommige momenten ronduit vernederend. Het woord 'proces' gebruik ik ook in de dubbele betekenis er van, omdat het gepaard ging met oordelen en beoordeeld worden. Door mensen die mij totaal niet kenden, noch mijn persoonlijke situatie. Maar die wel over mijn leven wikten, wogen en beschikten.

Omdat een en ander nog niet definitief is afgerond kan en wil ik daar nu nog niet teveel op ingaan maar het is wel iets waarmee ik, uiteindelijk, op een of andere manier, iets mee wil doen. Sterker nog, ik voel dat ik er iets mee móet doen. 

De afgelopen anderhalf, twee jaar heb ik zelf van nabij meegemaakt hoe makkelijk mensen kunnen vastlopen in rigide, inflexibele systemen. Mensen, die zich, vanwege uiteenlopende omstandigheden, vaak toch al in kwetsbare posities bevinden. Mensen die al heel lang vechten om te overleven maar dat op een gegeven moment niet meer kunnen. Niet omdat ze niet meer willen maar puur omdat het hen ontbreekt aan energie, aan vechtlust, aan motivatie, aan overzicht. Omdat, simpel gezegd, de rek er totaal en helemaal uit is.

Hitting rock bottom. Lager dan op de bodem van de afgrond kun je niet zakken, zeg je dan tegen jezelf. Vanaf daar kun je alleen maar omhoog. The only way is up, toch? .. Tenzij je ontdekt dat je tot je middel bent weggezakt in drijfzand. Zie dan daar maar eens uit te komen.

Tijdelijk dakloos

Want, mijn huis is dus nu weliswaar verkocht. Vrijheid, blijheid, zou je dan zeggen. Nou, nee. Want ik ben nu dus officieel dakloos. Ongeluk komt namelijk zelden alleen, maar neemt graag zijn goede vriend Tegenslag mee. Zo heb ik ook al een tijdje een innige en ingewikkelde driehoeksverhouding met Meneer Kafka en Mevrouw Murphy. Ik heb het al ettelijke keren uitgemaakt, maar ze zijn nogal vasthoudend.

Parallel aan, en versterkt door het hele proces rondom de gedwongen verkoop van mijn huis, speelt namelijk ook nog een bureaucratisch horrorverhaal waardoor ik momenteel een tijdelijk bestaan leid als 21e eeuwste stadsnomade. Want waar ik voor Metro Rotterdam oorspronkelijk geinterviewd werd over het testen van het vernieuwde Woonnet Rijnmond, kán ik momenteel helemaal niet reageren op welk huurhuis dan ook, omdat ik voor nu even niet over de benodigde papieren beschik. En wie niet over ''benodigde papieren'' beschikt, valt dan al snel tussen wal en schip. Regels zijn er vooral om niet van af te wijken, maar om het systeem draaiende te houden, zo blijkt maar weer.

Hoe dan ook, mijn leven is momenteel dat van een tijdelijk dakloos persoon. Mijn persoonlijke spullen, mijn kunst en bezittingen verdeeld over maar liefst vier verschillende adressen. Mijn dagelijks bestaan gereduceerd tot een paar koffers. Momenteel verblijvend op een tijdelijk (en zeer warm, welkom en gastvrij) logeeradres, binnenkort verkassend naar huizen van vrienden die voor korte of langere tijd in het buitenland verblijven. In de tussentijd zoek ik natuurlijk actief naar meer (semi)permanente woonruimte, zoals diverse mogelijkheden op het gebied van anti-kraak of leegstandsbeheer.

Gemengde gevoelens
Het gevoel dat ik er bij heb is zowel dat van avontuur als van weemoed. Ik vind het spannend en beangstigend tegelijk. Het gevoel van ontworteling en ontheemd zijn is mij van nature niet vreemd, maar nu is het wel heel letterlijk.

Bevrijd van de ballast van een onbetaalbaar huis, rouw ik ook om wat ooit een thuis was. Waar ik gelukkig was, waar ik heb liefgehad, waar ik gedroomd heb. Van waaruit ik allerlei leuke, mooie projecten bedacht en coordineerde. Waar ik weer Witty Art heb kunnen maken, voor het eerst in jaren, waar zoveel Witty Art ontstaan is. Waar twee onvergetelijke prachtkaters oud zijn geworden en in mijn armen zijn overleden. Waar ik zoveel fijne, mooie, momenten heb beleefd: etentjes, feestjes, inspirerende gesprekken, mooie ontmoetingen.

Tegelijkertijd voel ik de opwinding van het nieuwe, het onbekende. Er is ruimte voor nieuwe creatieve projecten, voor nieuwe zakelijke initiatieven, al zijn de omstandigheden misschien niet optimaal. Aan de andere kant: toen ik dacht dat ze dat wel waren, ging het juist zo ontzettend mis.

There is never such a thing as a right moment, it's a matter of right timing. 
And Life, sometimes, a lot of times, has pretty much it's own timing. 
Even if it's your own.  
(yep, da's een originele Miss Witty quote) 

Dus ja: mijn toekomst is onzeker. Maar er liggen zoveel wegen voor me open naar nieuwe mogelijkheden, kansen, voor Witty Projects en Witty Art. En hoe moeilijk het ook nog gaat zijn, hoe ontzettend confronterend en hoeveel tegenslagen en uitdagingen ik ongetwijfeld nog ga tegenkomen, ik zal ze niet uit de weg gaan. Ik zal niet vluchten. Maar vechten en opnieuw beginnen. Al zal ik nog een keer of wat genadeloos en keihard op mijn smoel gaan. Maar ik ga het proberen. 

I think I am worth the try.

Wordt, kortom, vervolgd. .. in de tussentijd werk ik gestaag door aan nieuwe projecten, zoals het vervolg van de succesvolle Dogparade 010 en voor de Alliantie West-Kruiskade en zo nog wat meer. 

Want hey, ik ben en blijf Miss Witty. En zelfs een Miss Witty on the Move blijft gewoon doorgaan met ondernemen! 

En het zorgt ook voor volop inspiratie voor Witty Art. Want om dit alles enigszins te kunnen verwerken, ben ik (daartoe aangezet door een voor mij speciaal iemand) begonnen met een Witty Art Book: ''My Life In Limbo''. Een soort Witty Diary in woord en beeld. Klik hier om er meer over te lezen; en vooral te zien!