Sneak preview van nieuw storytelling project samen met o.a. de Zorgvrijstaat Rotterdam-West

Sneak preview van een reeks illustraties die ik ga maken voor een mooi project samen met co-initiator Sanne Pelt en in nauwe samenwerking met de Zorgvrijstaat Rotterdam-West. Over de in  mijn ogen bijzondere samenwerking met de Zorgvrijstaat schreef ik al meerdere blogs.

Een project-in-progress, waar ik trots op ben. En past in mijn streven om mijn vaardigheden en kwaliteiten als storyteller, zowel visueel als schrijvend, verder te ontwikkelen en te benutten binnen mijn activiteiten, waarbij de (toch al dunne) scheidslijn tussen Witty Projects & Art zo goed als onzichtbaar wordt of zelfs helemaal verdwijnt.

Snel meer hierover!

Een stukje storytelling: mijn bijdrage aan project ''Langer Thuis in de Pupillenbuurt''

Gisteravond woonde ik de eerste, inspirerende bijeenkomst bij in het kader van het project 'Langer Thuis in de Pupillenbuurt'. Een pilot in deze wijk in Rotterdam-Delfshaven om te kijken of en waar het mogelijk is om formele en informele zorg beter op elkaar af te stemmen, zodat ouderen en mensen met een beperking langer zelfstandig thuis kunnen blijven wonen.

Initiatiefnemer is Woonbron Delfshaven in samenwerking met de Zorgvrijstaat Rotterdam-West. Al eerder blogde ik over mijn samenwerking met deze laatste partij. Hoe we aan de slag zijn om bestaande en vaak informele steunstructuren en zorgnetwerken in de wijken in Rotterdam-West te verstevigen en te verbinden. En waar deze ontbreken, nieuwe te ontwikkelen. Zodat mensen met een zorgbehoefte sneller weten waar ze met hun vraag terecht kunnen.

Zo waren we gisteren bijeen met een bonte en boeiende mix van actieve buurtbewoners, zorgprofessionals, ambtenaren en overige geïnteresseerde betrokkenen, waaronder ik. Ik ben door Woonbron Delfshaven gevraagd om de persoonlijke ervaringen van bewoners met een zorgvraag in een beeld(end)verhaal vast te leggen. Het doel: het menselijke verhaal vooral niet verloren te laten gaan in alle 'casussen en dossiers', maar juist inzichtelijk en zichtbaar te maken.

Of zoals één van de aanwezigen, een zeer betrokken en actieve buurtbewoner aangaf: 
'Zoiets aanpakken doe je niet per buurt of zelfs niet per wijk. Maar per straat. Sterker nog, per deur.'

Storytelling in woord en beeld, dus. Een bijzondere opdracht, waarop ik trots ben. Niet alleen omdat ik daarmee die twee kwaliteiten die ik het beste beheers (tekenen en schrijven), volop kan benutten en tot hun recht kan laten komen. Maar vooral omdat ik binnen dit project 'Langer Thuis in de Pupillenbuurt' kan samenwerken met een stel enorm gemotiveerde kanjers van mensen, elk in hun eigen straat of wijk, of op hun eigen vakgebied; die niet bang zijn om buiten gebaande paden te treden of afgebakende hokjes te denken.

Binnenkort meer!

En, voor de volledigheid kun je hier meer lezen over het Programma Langer Thuis van de Gemeente Rotterdam.

Werken aan een ZorgVrije Wijk - samen met de Zorgvrijstaat Rotterdam West

Op maandag 25 januari woonde ik de nieuwjaarsborrel bij van de Zorgvrijstaat Rotterdam West. Een bijzonder initiatief, voornamelijk actief in, zoals de naam al aangeeft: Rotterdam-West. En een initiatief waar ik inmiddels een bijzondere band mee heb gekregen.

Het was een mooie avond, waarin de mensen achter de Zorgvrijstaat aan het woord kwamen. Dat deden ze op een even integere als inspirerende wijze, waarin zij spraken over niet alleen hun wensen en, als we het zo mogen zeggen, hun ''ambities'' voor dit even innovatie als duurzame sociaal-maatschappelijk initiatief - maar vooral ook hun eigen ontdekkingstocht en leerproces tijdens het samen werken aan en vormgeven van de Zorgvrijstaat. Het was dan ook een drukbezochte avond, en terecht!

Waarom de Zorgvrijstaat, naar mijn bescheiden mening althans, zo'n bijzonder initiatief is? 

Omdat het anders is dan andere. Omdat het uitgaat van de eigen kracht en waarde van mensen zèlf. 

In een tijd waarin zorg en welzijn in de wijken onder grote druk staan als gevolg van bezuinigingen en de invoering van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning, streeft de Zorgvrijstaat Rotterdam West er naar bewoners te activeren, verbinden en organiseren. Het uiteindelijke doel: een zorgcooperatie van, voor en door bewoners van de wijken in 'West'.

Dat doen ze op een vooral praktische en dus laagdrempelige en voor iedereen makkelijk toegankelijke manier. Door uit te gaan van de gebundelde krachten en gecombineerde inzet van bewoners zelf. Bijvoorbeeld door het organiseren van zogenaamde Aanschuifmaaltijden: zeer betaalbare, voedzame en gezonde maaltijden, gekookt op locatie in buurtkeukens, door bewoners zelf. Prijzen liggen gemiddeld rond de € 3,50 per persoon. Inmiddels is het aanbod in 'West' ook uitgebreid met ontbijtjes en lunches.

Vanuit hun koker komt ook de ''Uitvindersbrigade'' Het Zal Werken! Onder die noemer is er onder meer een rollatorspreekuur en kunnen simpele hulpmiddelen in en rondom het huis worden aangebracht, die mensen die (deels) van (thuis)zorg afhankelijk zijn, toe in staat moeten stellen om langer zelfstandig thuis te blijven wonen. Hiervoor werkt de Zorgvrijstaat samen met woningcooperaties Havensteder, Vestia, Woonbron en Woonstad.

Maar ook schuldenproblematiek staat hoog op de agenda van de Zorgvrijstaat. In de Club Geldzorg werken professionele (vrijwillige) zorg- en hulpverleners, beleidsmakers samen met particulieren en ondernemers die te maken hebben met geldzorgen en schuldenproblematiek. Het doel is om steunstructuren op te zetten voor deze groep, door bestaande hulpbronnen en mogelijkheden zichtbaar en toegankelijk te maken. De aanpak van de Zorgvrijstaat is uniek, omdat zij kijkt naar waar mensen met geldzorgen zelf bij gebaat zijn; en kijkt naar wat en hoe zij zelf kunnen bijdragen naar een oplossing voor hun situatie.

En ze doen nog veel meer. Lees het zelf op de Zorgvrijstaat website of op Facebook.

Met de Zorgvrijstaat werk ik momenteel vooral nauw samen aan diverse projecten op het gebied van geldzorgen en schuldenproblematiek en langer thuis wonen. Die samenwerking is voor mij, naast professioneel, ook persoonlijk. Want, ik ben immers nog steeds officieel dakloos, zij het niet thuisloos; en zeker niet visieloos. En juist daarom past de werkwijze van de Zorgvrijstaat ook zo bij mij: omdat die, zoals ik hierboven zei, uitgaat van de eigen kracht en waarde van mensen. De verbindende kracht van het (informele) netwerk binnen de wijk zelf, bestaande uit en vormgegeven door bewoners zèlf, is daarbij onmisbaar - dat heb ik inmiddels uit eigen ervaring meerdere keren kunnen meemaken.

Daarover, en over het precieze hoe of wat van mijn samenwerking met de Zorgvrijstaat West, zeer binnenkort meer!

On we go: leven en ondernemen als 21e eeuwste stadnomade

And on we go... 
Op vrijdag 21 augustus jl. postte ik dus mijn vorige blog en meteen één van de moeilijkste, zo niet de allermoeilijkste, die ik ooit geschreven heb. Onder de titel 'Een Nieuw Begin voor Miss Witty' durfde ik het dan eindelijk aan om open te schrijven over mijn huidige situatie. Over mijn door omstandigheden noodgedwongen bestaan als iemand tijdelijk zonder vaste woon of verblijfplaats. Over mijn leven als tijdelijke 21e eeuwse stadsnomade.

Of, zoals ik het in een spontane bui omschreef tegenover goede vrienden, over mijn leven als Dakloze Diva. Omdat je, hoe laag je ook zit, jezelf niet, nooit moet toestaan zo laag te zinken dat je al je gevoel voor humor kwijt raakt.

(Eigen)Waardeloos
Maar, geloof mij, toen ik het dan eindelijk al mijn moed bij elkaar verzameld had om het hele verhaal zo open en bloot op te schrijven, was er weinig diva-achtigs aan. Ik voelde me heel klein, nietig, mislukt en vooral totaal en helemaal waardeloos. Al schrijvend bekroop me weer dat gevoel van vernedering dat ik al die maanden had meegekregen van instanties, elke keer als ik probeerde contact te leggen om tot een oplossing te komen. De moedeloosheid en de machteloosheid die me bekropen elke keer als ik weer tegen een muur van onwil, onbegrip en vooral bureaucratie opliep. De boosheid, de woede, de frustratie, het verdriet.

Ik beleefde het opnieuw, alles, en allemaal tegelijk.

En toch heb ik - op een of andere manier - weten door te zetten. En toen het verhaal er eenmaal op stond, heb ik ook geen moment getwijfeld. Online er mee, en nu, nu meteen!

Wat een opluchting. Wat een overwinning. Voornamelijk op mezelf. En op dat gevoel van mislukking, van niets of niemand meer kunnen of mogen zijn.

Toen kwamen de reacties. Waar ik, in zekere zin, inmiddels gewend was aan de nodige voor- en dus ook oordelen, bleven die nu weg. De wijzende en beschuldigende vingers ook. In plaats daarvan louter positieve, opbouwende en hartverwarmende reacties. Van mensen die me een hart onder de riem wilden steken, mensen die met me wilden praten, me wilden helpen. Mensen die mijn verhaal wilden horen. En vroegen of ze het mochten delen. Omdat ze het belangrijk vonden dat er iemand was die dit verhaal wilde en durfde te vertellen.

Zoals de mensen van de Zorgvrijstaat West, op wiens Facebook pagina een link naar mijn blog plaatste. Zij deelden het, voorzien van een mooie en begripvolle toelichting:

Niet de enige
En, ontroerend en confronterend tegelijk: de reacties van mensen in soortgelijke situaties. Nog vele malen erger dan de mijne. Mensen die niet meer durven of kunnen vechten. Die niet meer vooruit kunnen. Die murw gebeukt zijn. Waar alle creativiteit en levenslust vermorzeld is door een economische en financieel systeem dat nu eenmaal gebaseerd is op schuld en boete.

Want, één van de redenen dat ik dit blog schreef, naast het feit dat ik zelf gewoon open over mijn situatie wilde zijn, ook naar mijn zakelijke(r) relaties toe, is dat ik niet de enige ben. Er zijn zoveel mensen in vergelijkbare situaties, of nog erger. Want hoeveel ik mag zijn kwijt geraakt, ik heb ook zo onnoemelijk veel gewonnen, de afgelopen anderhalve maand, nu ruim bijna twee maanden. Hulp van oude en  nieuwe vrienden, van totale onbekenden. Hulp, support, warmte, liefde zelfs. Zonder tegenprestatie. Zonder schuld. Zonder boete.

En daarover, en over mijn leven als Dakloze Diva, zal ik de komende tijd actief blijven bloggen. Op een zoveel mogelijk positieve manier, maar zonder de mindere of scherpe kanten te verbergen. Open. Transparant. Hoe blijf je overeind in zo'n situatie? Hoe blijf je ondernemen? Hoe houd je jezelf scherp en open, hoe voorkom je dat je zo leeg- en doodbloedt dat je opgeeft, dat je verbittert en verzuurt? 

On the move!
Volgende week verhuis ik alweer naar mijn vierde logeeradres in anderhalve maand tijd. Daar kan ik in ieder geval de komende 2,5 maanden in relatieve rust verblijven en die tijd benutten om een aantal plannen in werking te zetten die tot doel hebben om een iets meer permanente woon- en werkplek te realiseren.

Want, zoals ik ook mijn vorige blog besloot, ik bedenk, ontwikkel en initieer nog steeds Witty Projects; of werk actief mee om de projecten van anderen te helpen realiseren. En ik maak nog steeds volop Witty Art. Want zolang ik dat blijf doen, zolang ik blijf ondernemen, blijf creëren, dan sta ik niet stil, maar kom ik vooruit. Al is het soms met kleine stapjes, ze zijn evengoed (eigen)waardevol.

Een nieuw begin voor Miss Witty!

''Nieuw beginnen na gedwongen verkoop''. 

Nu moest ik zelf een paar keer slikken toen ik het zag staan. Maar ik had zelf met dit interview ingestemd. En nog enthousiast ook. Misschien iets té enthousiast, als ik heel eerlijk ben. Maar goed. Het was gedaan. En gepubliceerd. En eerlijk is eerlijk, als er iemand was tegen wie ik dit verhaal op deze manier, open en eerlijk, in alle vertrouwen kon vertellen was het wel mijn gewaardeerde collega-schrijver èn goede kennis Ellen Mannens.

Daar stond ik dus met mijn smoelwerk in Metro Rotterdam. Ik en mijn verhaal. Over hoe ik me genoodzaakt zag om mijn huis te laten verkopen. Met de nadruk op ''laten verkopen'', want, zoals de kop al overduidelijk aangeeft, het was geen vrijwillige keuze. Het was het eindpunt van een langdurig en pijnlijk traject waarin ik tegen de klippen op gewerkt heb om mijn huis, mijn thuis van de afgelopen zeven jaar, te kunnen behouden. Uiteindelijk was ook van een 'thuis' geen sprake meer, maar van een molensteen om mijn nek. Dead weight.

Wat er aan voorafging?
Een vrees ik voor heel veel mensen bekend verhaal. Toen ik mijn huis kocht, zo'n zeven jaar terug, was het 2008. Na een stukgelopen relatie, toen ook al overnieuw begonnen. Trots dat ik was. Een mooi, ruim appartement in hartje Rotterdam, van alle gemakken voorzien. En ik kon het prima bekostigen van mijn toenmalige inkomen. Per saldo was het nog een koopje ook.

Het vervolg laat zich raden. Een gevalletje: crash, boom, bang! Naarmate de gevolgen van de financiele crisis zich lieten gelden, ging mijn toenmalige inkomen flink omlaag. Correctie: het donderde naar beneden. Net zoals dat van veel collega ZZP'ers en kleine ondernemers.

Op zich ging het nog niet eens zó slecht. Ik was ondernemend genoeg om opdrachten en klanten binnen te halen, er waren genoeg mensen die geinteresseerde partijen naar mij doorverwezen. En samen met de verkoop van Witty Art (waarmee ik vanaf medio 2011 weer naar buiten begon te treden) harkte ik een redelijke omzet en dus een redelijk inkomen bij elkaar. 

Alleen, dat huis. Al het geld wat ik verdiende, ging in dat zwarte gat. Tot het moment dat zelfs dat niet meer lukte. Toen realiseerde ik me wat ik eigenlijk nooit echt had willen weten: een eigen huis is een illusie. Het is gekocht met van de bank geleend geld, ergo, het is en blijft van de bank tot de lening is afbetaald.

Het proces
Het proces dat tot de uiteindelijke verkoop heeft geleid, was, zoals ik hierboven al aangaf, langdurig en pijnlijk. En bovenal confronterend en op sommige momenten ronduit vernederend. Het woord 'proces' gebruik ik ook in de dubbele betekenis er van, omdat het gepaard ging met oordelen en beoordeeld worden. Door mensen die mij totaal niet kenden, noch mijn persoonlijke situatie. Maar die wel over mijn leven wikten, wogen en beschikten.

Omdat een en ander nog niet definitief is afgerond kan en wil ik daar nu nog niet teveel op ingaan maar het is wel iets waarmee ik, uiteindelijk, op een of andere manier, iets mee wil doen. Sterker nog, ik voel dat ik er iets mee móet doen. 

De afgelopen anderhalf, twee jaar heb ik zelf van nabij meegemaakt hoe makkelijk mensen kunnen vastlopen in rigide, inflexibele systemen. Mensen, die zich, vanwege uiteenlopende omstandigheden, vaak toch al in kwetsbare posities bevinden. Mensen die al heel lang vechten om te overleven maar dat op een gegeven moment niet meer kunnen. Niet omdat ze niet meer willen maar puur omdat het hen ontbreekt aan energie, aan vechtlust, aan motivatie, aan overzicht. Omdat, simpel gezegd, de rek er totaal en helemaal uit is.

Hitting rock bottom. Lager dan op de bodem van de afgrond kun je niet zakken, zeg je dan tegen jezelf. Vanaf daar kun je alleen maar omhoog. The only way is up, toch? .. Tenzij je ontdekt dat je tot je middel bent weggezakt in drijfzand. Zie dan daar maar eens uit te komen.

Tijdelijk dakloos

Want, mijn huis is dus nu weliswaar verkocht. Vrijheid, blijheid, zou je dan zeggen. Nou, nee. Want ik ben nu dus officieel dakloos. Ongeluk komt namelijk zelden alleen, maar neemt graag zijn goede vriend Tegenslag mee. Zo heb ik ook al een tijdje een innige en ingewikkelde driehoeksverhouding met Meneer Kafka en Mevrouw Murphy. Ik heb het al ettelijke keren uitgemaakt, maar ze zijn nogal vasthoudend.

Parallel aan, en versterkt door het hele proces rondom de gedwongen verkoop van mijn huis, speelt namelijk ook nog een bureaucratisch horrorverhaal waardoor ik momenteel een tijdelijk bestaan leid als 21e eeuwste stadsnomade. Want waar ik voor Metro Rotterdam oorspronkelijk geinterviewd werd over het testen van het vernieuwde Woonnet Rijnmond, kán ik momenteel helemaal niet reageren op welk huurhuis dan ook, omdat ik voor nu even niet over de benodigde papieren beschik. En wie niet over ''benodigde papieren'' beschikt, valt dan al snel tussen wal en schip. Regels zijn er vooral om niet van af te wijken, maar om het systeem draaiende te houden, zo blijkt maar weer.

Hoe dan ook, mijn leven is momenteel dat van een tijdelijk dakloos persoon. Mijn persoonlijke spullen, mijn kunst en bezittingen verdeeld over maar liefst vier verschillende adressen. Mijn dagelijks bestaan gereduceerd tot een paar koffers. Momenteel verblijvend op een tijdelijk (en zeer warm, welkom en gastvrij) logeeradres, binnenkort verkassend naar huizen van vrienden die voor korte of langere tijd in het buitenland verblijven. In de tussentijd zoek ik natuurlijk actief naar meer (semi)permanente woonruimte, zoals diverse mogelijkheden op het gebied van anti-kraak of leegstandsbeheer.

Gemengde gevoelens
Het gevoel dat ik er bij heb is zowel dat van avontuur als van weemoed. Ik vind het spannend en beangstigend tegelijk. Het gevoel van ontworteling en ontheemd zijn is mij van nature niet vreemd, maar nu is het wel heel letterlijk.

Bevrijd van de ballast van een onbetaalbaar huis, rouw ik ook om wat ooit een thuis was. Waar ik gelukkig was, waar ik heb liefgehad, waar ik gedroomd heb. Van waaruit ik allerlei leuke, mooie projecten bedacht en coordineerde. Waar ik weer Witty Art heb kunnen maken, voor het eerst in jaren, waar zoveel Witty Art ontstaan is. Waar twee onvergetelijke prachtkaters oud zijn geworden en in mijn armen zijn overleden. Waar ik zoveel fijne, mooie, momenten heb beleefd: etentjes, feestjes, inspirerende gesprekken, mooie ontmoetingen.

Tegelijkertijd voel ik de opwinding van het nieuwe, het onbekende. Er is ruimte voor nieuwe creatieve projecten, voor nieuwe zakelijke initiatieven, al zijn de omstandigheden misschien niet optimaal. Aan de andere kant: toen ik dacht dat ze dat wel waren, ging het juist zo ontzettend mis.

There is never such a thing as a right moment, it's a matter of right timing. 
And Life, sometimes, a lot of times, has pretty much it's own timing. 
Even if it's your own.  
(yep, da's een originele Miss Witty quote) 

Dus ja: mijn toekomst is onzeker. Maar er liggen zoveel wegen voor me open naar nieuwe mogelijkheden, kansen, voor Witty Projects en Witty Art. En hoe moeilijk het ook nog gaat zijn, hoe ontzettend confronterend en hoeveel tegenslagen en uitdagingen ik ongetwijfeld nog ga tegenkomen, ik zal ze niet uit de weg gaan. Ik zal niet vluchten. Maar vechten en opnieuw beginnen. Al zal ik nog een keer of wat genadeloos en keihard op mijn smoel gaan. Maar ik ga het proberen. 

I think I am worth the try.

Wordt, kortom, vervolgd. .. in de tussentijd werk ik gestaag door aan nieuwe projecten, zoals het vervolg van de succesvolle Dogparade 010 en voor de Alliantie West-Kruiskade en zo nog wat meer. 

Want hey, ik ben en blijf Miss Witty. En zelfs een Miss Witty on the Move blijft gewoon doorgaan met ondernemen! 

En het zorgt ook voor volop inspiratie voor Witty Art. Want om dit alles enigszins te kunnen verwerken, ben ik (daartoe aangezet door een voor mij speciaal iemand) begonnen met een Witty Art Book: ''My Life In Limbo''. Een soort Witty Diary in woord en beeld. Klik hier om er meer over te lezen; en vooral te zien!