woensdag 30 november 2016

Met studenten Hogeschool Rotterdam aan de slag voor Spare Space



Eergisteren weer een even vruchtbare als leerzame meeting gehad met 'ons' Spare Space studententeam van de Hogeschool Rotterdam. Eerder beschreef ik in deze blogpost dat zij zich in het kader van hun opdracht van het Kenniscentrum voor Innovatief Ondernemerschap bezig houden met het ontwikkelen van aanvullende, vernieuwende businessconcepten voor Spare Space.

Samen met Spare Space zoek ik naar wegen om beginnende (creatieve) ondernemers te interesseren voor ons pakket aan tools om de start van hun bedrijf mogelijk te maken. Van begeleiding en/of advies bij de verschillende aspecten van het ondernemerschap (marketing, acquisitie, administratie, enzovoorts) tot aan het tegen lage kosten huren van een bedrijfs- of winkelruimte in een (vaak) langer leegstaand pand. Waarvoor we weer ons groot netwerk van pand- en vastgoedeigenaren mobiliseren.

Met de studenten bespraken we de voortgang, schoten we een paar mogelijkheden af en keken naar de alternatieven die overbleven. Wat gaat het worden? High end innovatief, met een geintegreerde mobiele, tablet en desktop applicatie? De bouw van een virtuele Spare Space community, 24 uur online? Of combinatie met een meer 'old skool' benadering? We zijn er druk mee bezig en je gaat het binnenkort allemaal merken via o.m. de Spare Space website en Facebook; en natuurlijk mijn eigen TWC Projects Blog en Facebook pagina.

Op deze foto Dennis Mous van Spare Space (rechts) in gesprek met ons studententeam




dinsdag 29 november 2016

Over de Brug: een brug zonder terugkeer | Witty Stadsverhalen


Over de brug.

Drie woorden met een zo op het eerste gezicht eenvoudig te interpreteren betekenis. Ze bevatten immers een duidelijke aanwijzing: óver de brug, moet je gaan, om er te komen. Maar waar?

Dat eerste, die brug over, is vaak niet de grootste uitdaging. Dat is dan wel afhankelijk van de hellings- en dus moeilijkheidsgraad van de brug, en de lengte; en, op een mindere dag, of je wind mee of tegen hebt. Maar de vraag blijft: waar ga je naar toe?

In de meeste gevallen ga je naar die andere kant, die bekend staat als de overkant. Want de meeste bruggen verbinden oevers, rivieroevers en, zoals in Rotterdam ook het geval is, meteen stadsoevers. Soms verbinden ze ook werelden, van verschil. Van een Noord- en een Zuidoever, bijvoorbeeld. Van onze kant, en die van de anderen, de overkant.

Dat waren de eerste gedachten die door mijn hoofd gingen toen ik deze woorden zag, aan het begin van een brug over de Schie, in Rotterdam-West. Mooie gedachten, over de bruggenbouwers die wij mensen zijn, over kloven die overbrugd moeten worden. Over bruggen die gebouwd werden om ter verbinden, die vernietigd werden om te isoleren. Geen vreemde, noch overbodige gedachten, gezien de tijd waarin wij nu leven, de steeds groeiende tegenstellingen, het onvermogen om naar elkaar te luisteren. De onmacht om bruggen te bouwen daar de kloof tussen mensen, tussen werelden, zo gapend groot is. Meer daarover in volgende Witty Stadsverhalen.

Dit keer bleef er een ander beeld hangen.

Er is een brug, die slechts geschikt is voor éénrichtingverkeer.
Een brug zonder terugkeer.

Ik moest denken aan mijn serie 'Across The Bridge', een serie tekeningen (voor wie het nog niet wist: ik ben ook kunstenaar/illustrator) die ik een tweetal jaar terug maakte na het verlies van mijn dierbare poezenmaatje. Het was de derde in een serie behoorlijk rake klappen. Het verlies van mijn knotsknettergekke maar o zo geliefde kater Knar kwam rauw bovenop het verlies van een goede vriend en viel samen met de aangekondigde verkoop van mijn woning.

Three strikes, you're out. Knock-out.
Zo voelde het toen; en zo voelt het soms nog steeds.

Daarom, bij dit beeld, nog een ander beeld. Eentje van eigen makelijk. Uit mijn Witty Art Serie 'Across The Bridge'. Opgedragen aan iedereen die een dierbare, een geliefde, een familielid, een vriend, een goede kennis, een collega, een dierenmaatje, heeft moeten laten gaan. 

Over De Brug.

November 2016

Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden. Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap. Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving.





zondag 27 november 2016

De belangrijke rol van verhalen binnen mijn ondernemerschap

Beeld bij 'Ons is: zomaar een straat in Rotterdam West, op 5 mei...'

Recentelijk heb ik, na een korte periode van schrijfdroogte, weer een aantal Witty Stadsverhalen online gezet. Nu schrijf ik deze gelukkig vrij van de druk van enige deadline en ben ik dus in de prettige omstandigheid dat ik zelf kan bepalen wanneer ik aan deze verhalen werk en wanneer ik ze online zet. Dat schept vrijheid in het hoofd, want vrij zijn van drukte en druk is voor mij een groot goed; dit omdat een groot deel van mijn professionele werkzaamheden nu eenmaal onvermijdelijk gepaard gaat met scherpe deadlines, druk en dus drukte.

In de tussentijd gaat het verzamelen van inspiratie en materiaal ongestoord en vooral ongehinderd door. Sommige verhalen laten ook iets langer op zich wachten, omdat ik daarvoor zelf de illustraties maak. Dit vanwege het ontbreken van een goede gelegenheid tot het maken van een foto. Soms is er geen tijd, soms is het niet de juiste timing, dan weer leent het onderwerp van een verhaal er zich niet goed voor. Het leuke is, dat ik daarin ook vrij ben om te kiezen wat het beste uitpakt.

Beeld bij: 'Zwerfknuffel met een drankprobleem?'

Wel heb ik in relatief korte tijd dat ik er nu mee bezig ben, al een niet onaanzienlijk aantal enthousiaste reacties op mijn stadsverhalen mogen ontvangen. Eén terugkerende opmerking is dat lezers, volgers van Witty Art en Witty Projects, waaronder ook opdrachtgevers en klanten, grote waardering hebben voor deze stukjes. Ze vinden het leuk kennis te nemen van mijn blik op de stad, hoe ik die beschouw en aanschouw, beleef en ervaar.

Of zoals één van mijn klanten het omschreef: 

'Wat leuk om op deze manier te ontdekken hoe jij naar je omgeving kijkt. Dat zie je ook terug in jouw werk, in hoe je dingen aanpakt, bepaalde keuzes die je maakt. Vanuit het hart, denk ik, maar met het hoofd. Ik kijk uit naar meer!'

Die opmerking koester ik, want het is ook precies de gedachte achter mijn beslissing om deze Witty Stadsverhalen ook op dit blog te publiceren. Want, in wezen ben ik een echte verhalenverteller - en dan in de oorspronkelijke betekenis van dat begrip en niet in de zin van de bijna weer uitgeholde marketingterm die stortytelling inmiddels is geworden. En dat zeg ik, ondanks mijn eigen rotsvaste geloof in de kracht van een goed verhaal binnen marketing - in combinatie met een aantal andere zaken, wel te verstaan, waaronder een goed product. Ik krijg alleen spontane uitslag van hoe ''storytelling'' te pas en te onpas wordt ingezet: 'Zeg, moeten we niet ook eens iets met ons verhaal doen?' ... Over die ergenis binnenkort een andere blogpost!

Nee, als ik zeg dat ik me tot in mijn diepste wezen een verhalenverteller voel, dan bedoel ik dat ook precies zo. Ik schrijf graag verhalen en illustreer deze het liefst met door mij zelf gecreeërd beeld: foto's of illustraties van eigen hand. Zo liggen er plannen voor een aantal Witty Art Books (denk dan aan prentenboeken en beeldverhalen zoals strips en graphic novels) komt er binnenkort een herlancering van mijn blog Wezzie's Wereld (met in de hoofdrol een uitermate eigenwijze Stadskater) en ben ik ook actief als interviewer/blogger in opdracht.

Beeld bij: 'Thuisloos heeft vele gezichten'

Mijn Witty Stadsverhalen voor mij zijn een prima manier om mijn gedachten en bespielingen over het moderne stadsleven met alle mooie, bruisende, ondernemende, avontuurlijke, rauwe, bruuske, groffe, vuile en ronduit lelijke kanten vast te leggen en te delen met anderen - inclusief een uitstapje naar andere, minder stedelijke omgevingen. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. In combinatie met meer zakelijke blogs over o.m. creatief ondernemerschap, communicatie, marketing e.d. geeft dat denk ik wel een redelijk compleet beeld van mijn eigen Witty kijk op de wereld.

Er zit, kortom, de komende periode heel veel in de planning op schrijf- en illustratiegebied. Wat niet betekent dat er geen plek is voor opdrachten op dat gebied, integendeel: nog een copywriter of blogger nodig? Een illustrator en beeldmaker? Neem dan contact met me op!




donderdag 24 november 2016

Over ondernemerschap, zelfreflectie en coaching



Eerder deze week was ik op bezoek bij het Erasmus Centre for Entrepreneurship, gevestigd op de hoogste verdiepingen van de Science Tower: één van De Marconitorens waarin ooit de toenmalige gemeentelijke diensten Gemeentewerken en Ontwikkelingsbedrijf Rotterdam zaten. Partijen, waarmee ik een aantal jaar terug veel te maken had toen ik als communicatie-adviseur betrokken was bij de realisatie van het Drijvend Paviljoen in de Rotterdamse Rijnhaven. Ook wel bekend als ''De Drijvende Bollen''.

Nu dus weer even terug op deze plek, maar met een heel andere reden. Dit keer was ik er op uitnodiging van het Kennis Centrum Innovatief Ondernemerschap, onderdeel van de Hogeschool Rotterdam. Als lid van een driekoppige ondernemersjury met als taak de tussentijdse presentaties te beoordelen van een aantal studententeams. Hun opdracht: het bedenken en ontwikkelen van innovatieve business concepten voor hun eigen project of start up; of voor een bestaande opdrachtgever.

Eén van die opdrachtgevers is namelijk Spare Space, één van mijn samenwerkingspartners. Binnen het Spare Space model krijgen starters de kans om vanuit een leegstaand (gedeeld) pand tegen geringe kosten en gedurende een bepaalde periode aan de groei van hun bedrijf te werken. En met de nodige begeleiding en coaching te groeien van startende naar (meer) gevestigde ondernemers. Die bijvoorbeeld in staat zijn na een bepaalde periode van begeleiding op eigen benen te staan en een eigen pand kunnen huren. Of samen met andere ondernemers een sterk collectief kunnen vormen.  
In plekken als o.m. Harlingen en Franeker is Spare Space al een bewezen succesvol concept gebleken en nu is Rotterdam aan de beurt. 

  
Sinds een aantal maanden werk ik als lokale expert samen met Dennis Mous en Marcus Petstra, de oprichters van Spare Space, om één of meerdere Spare Space locaties te realiseren in Rotterdam. In juni kwamen we in contact met de Hogeschool Rotterdam. Deze ontmoeting leidde er toe dat er momenteel een groep van vier studenten hard werkt aan de ontwikkeling van nieuwe concepten die, in aanvulling op de reeds bestaande middelen en instrumenten vanuit Spare Space zelf, aspirant- of beginnende ondernemers moeten bewegen om gebruik te maken van het Spare Space model.

Of beter: van de kansen en mogelijkheden die dat model biedt - en die zijn breder dan het bieden van betaalbare werkruimte alléén, maar liggen ook op het gebied van het scheppen van de juiste randvoorwaarden voor succesvol ondernemerschap: een goede boekhouder die bij jou past, bijvoorbeeld. Of kennis over acquistie en marketing, inkoop en verkoop, ga zo maar door.  

In een volgende blogpost kom ik hier wat uitgebreider op terug. Lees voor nu hier meer over mijn toffe samenwerking met Spare Space, die in juni dit jaar van start ging. 


Terug naar de beoordeling van de studenten. Het was uit hoofde van mijn samenwerking met Spare Space, dat ik deze ochtend aanschoof als jurylid die tot taak had om de studententeams te beoordelen tijdens Stagegate 2, de tweede van in totaal drie beoordelingsrondes (tijdens de was ik helaas verhinderd). Voor alle duidelijkheid: in deze fase van de opdracht beoordeelden wij als jury deze ochtend niet onze eigen maar vier andere studententeams. Hun presentaties omvatten o.m. een uitgaansapp, een online platform voor trouwlocaties en een horeca-concept gericht op (buitenlandse) toeristen. Behoorlijk divers allemaal. 

Aan de hand van o.m. een ingevuld business canvas model en groeimodellen deden de studenten verslag van de voortgang van hun opdracht. Aan de driekoppige juryleden werd input gevraagd op criteria als: op welke manieren heeft doelgroeponderzoek plaatsgevonden, welke resultaten leverde dat op, op welke manieren zijn de onderzoeksresultaten getest en gevalideerd en hoe zijn deze resultaten vertaald in een onderbouwd businessmodel, enzovoorts. En: wat is er voor nodig, wat heb jij en/of je opdrachtgever nodig om dit model te doen slagen? En wanneer is er sprake van een Go of No Go?

Eenvoudige versie van een Stage-Gate model
Voor de gemiddelde startende ondernemer zijn dit al vragen om horendol van te worden, laat staan als je student bent. Maar, zoals bij mijn eerdere ervaringen als gastdocent, o.m. bij de Stage Alliantie, werden mijn mede-juryleden en ik aangenaam verrast door de het ondernemerschap, de vindingrijkheid en vooral de mentaliteit van de studententeams, die ik zonder uitzondering alleen maar kan omschrijven als gedreven en vol doorzettingsvermogen. Het motto ''Never Give Up'' kwam die ochtend veelvuldig voorbij.

In al dat enthousiasme worden, natuurlijk, ook de nodige fouten gemaakt. Voor wie mij kent, weet ik dat ik een groot voorstander ben van fouten maken. Van je fouten leer je nu eenmaal het meest. Niet alleen van de kleine vergissingen, maar vooral van de grote blunders en enorme stupiditeiten. De vraag is wat je er mee doet. Ga je blind door op hetzelfde spoor of doe je een stap terug en erken je dat dit spoor kennelijk niet het juiste is en dat je van koers moet wisselen? Zie je tijdig in dat de gekozen oplossing niet per definitie zaligmakend is en dat je echt iets anders moet bedenken? Staar je je blind op bepaalde onderzoeksuitkomsten, omdat die jouw ideale plaatje bevestigen terwijl andere tests een heel ander beeld laten zien?

Andere versie van een Stage-Gate model
Binnen de wereld van zelfstandig ondernemerschap en het bedrijfsleven is zelfrelectie helaas een zeldzaam goed (ook daarbuiten, trouwens, maar dat even ter zijde). Daarom was het een prettige constatering dat binnen deze opleiding de verantwoordelijke docenten en begeleiders veel waarde hechten aan zelfreflectie. En zich inspannen om de studenten het vermogen tot zelfreflectie te laten ontwikkelken. Kritisch naar je eigen werk blijven kijken, het voorkomen van tunnelvisie, het vermijden van de bevestiging van succes: er is gelukkig veel aandacht voor.

En, net als bij het coachen van mijn studententeams voor de Stage Alliantie, merk ik dat deze ervaringen mij ook scherp houden en zelfs scherper maken. Het overdragen van eigen kennis en ervaring betaalt zich over het algemeen altijd weer terug in het opdoen van nieuwe inzichten en, al doet het dat een keer niet, dan maakt het ook niet uit. Het werken met en begeleiden van studenten houdt mij een spiegel voor die voor mij, als ondernemer en als mens, evengoed van grote waarde is.

En als coach. 

Want ja, naast het organiseren van uiteenlopende projecten, of anderen helpen deze mogelijk te maken, ben ik ook actief als coach. Door mijn expertise en ervaring op uiteenlopende gebieden te combineren, kan ik ondernemers en andere initiatiefnemers helpen om dingen in beweging en vooral gedaan te krijgen. Door middel van workshops en coaching. Bijvoorbeeld op het gebied van fondsenwerving (en sponsoring) of andere aspecten van het zelfstandig ondernemerschap: marketing of acquisitie, bijvoorbeeld. Maar ook: omgaan met tegenslag, want leren ondernemen doe je met vallen en opstaan.

Meer over Witty Coaching binnenkort op een apart blog!

En de studententeams? De beoordelingsrondes waren pittig, want de jury streng maar realistisch en onze feedback gericht op het geven van tips om bepaalde zaken nèt even anders te bekijken of aan te pakken. Maar voor de definitieve eindpresentatie midden januari is er voor veel teams nog een flinke hoop werk te verzetten. En ja, dat geldt ook voor 'ons' eigen Spare Space team. Maar daarover meer in een volgende blogpost.


 
 

 

Terugblik op eerste geslaagde Makers Meet Up Oude Westen!


Woensdag 9 november jl. was het dan zover: de eerste Makers Meet Up van en in Het Oude Westen vond plaats. Een zeer geslaagde eerste editie met als centrale thema's: verbindingen en ontmoetingen tussen Makers en Mee Makers en tussen Makers onderling. En dat allemaal in het kader van de uitdaging die wij van Team Maak Het Mee 010 ons gesteld hebben: de zeer diverse en volop aanwezige, maar ook te vaak versplinterde en verborgen maakindustrie in dit gebied meer zichtbaar te maken. Om een beweging in gang te zetten, de vorming van een community van makers, onder de noemer Maak Het Mee 010.


Het werd een buitengewoon boeiende avond, waarvan ik de eer had deze te mogen hosten namens Team MHM010. Voor een bont gezelschap van kunstenaars, ontwerpers, vormgevers, galeriehouders, architecten en andere creatieven (zeg maar: de makers) tot aan stad- en plannenmakers, creatief strategen, organisatoren en vertegenwoordigers van diverse welzijns en maatschappelijke instellingen (de meemakers). Ruim 40 van hen waren ondanks het regenachtige weer naar de Leeszaal Rotterdam West gekomen om te kijken wat wij voor hen in petto hadden.

Dat bleek precies datgene te zijn, wat wij ons als team voorgenomen hadden: een kort en bondig programma en een inspirerende en motiverende avond. Voorafgegaan door een overheerlijke gezamenlijke maaltijd, geserveerd door Het Zesde Geluk.



Een prima voedingsbodem, letterlijk èn figuurlijk, voor het programma daarna. 

Na een kort openingswoord door ondergetekende, vertelde Cultuurscout Centrum Menno Rosier over het belang van een grotere zichtbaarheid van en onderlinge samenwerking tussen makers in het gebied. Daarna was het woord aan vier sprekers die elk ''7 Minutes'' hadden om voor hun inspiratietalk.


Als eerst was Hugo Bongers aan de de beurt, MHM010-lid Hugo en als o.m. voormalig lector Cultural Diversity aan de Hogeschool Rotterdam betrokken bij vele culturele organiaties in de stad en een bekend gezicht in Rotterdamse creatieve kringen. Hij schetste op pakkende wijze een beeld van een heus Maakdistrict Het Oude Westen; en hoe een dergelijk 'label' positief kan uitpakken voor de beeldvorming en daarmee de promotie van het gebied. 

Daarna ging Rineke Kraaij, stad- en programmamaker, in op alle mogelijke aspecten van het 'maken'. Dat palet bleek net zo breed, kleurrijk en veelzijdig als het bonte gezelschap van makers en meemakers in het publiek. Na Rineke's 7 Minuten was het de beurt aan Klaas van den Burg van team DAM Rotterdam: over de kansen en mogelijkheden van een alternatieve wijkeconomie. Voor kleine ondernemers als kunstenaars en creatieven kan het gebruik van DAM dingen mogelijk maken waarvoor ze anders geen liquide middelen zouden hebben.


Stadtrainer Rik Moonen sloot het eerste programma-deel af met zijn presentatie over 'ogenschijnlijk onlogische verbindingen' tussen uiteenlopende mensen met een gedeeld, gemeenschappelijk belang. 
Uit een aantal korte interviews-ter-plekke die hij bij aankomst had afgenomen, bleek al meteen dat deze gemeenschappelijk belangen er wel degelijk zijn op maakgebied in Het Oude Westen, maar dat veel makers ze niet direct zien. Of deze wel zien en ook de potentie er van, maar dat ze niet altijd even goed weten hoe de kansen en mogelijkheden te benutten.

Vaak is het ook simpelweg de kwestie van niet weten dat er bij je om de hoek iemand zit waaraan je wat zou kunnen hebben. Er blijkt, ook tussen makers onderling, sprake van grote onbekendheid met wat er nu allemaal precies gebeurt in de wijk op creatief en op maakgebied.


Het korte gesprek met de zaal dat daarop volgde, vormde de opmaat naar deel II van de avond. De deelnemers splitsten zich op in 4 groepjes, die onder de leiding van de vier sprekers aan de slag gingen met een aantal vragen: 

- Hoe ben je zichtbaar en vindbaar voor anderen? Voor je klanten en voor andere ondernemers? 
- Hoe zoek jij verbinding met de wijk/het gebied? 
- Als er een actief Maak Het Mee Collectief zou zijn in de wijk/het gebied, wat zou dat voor kansen/mogelijkheden bieden voor jouzelf? En voor de wijk/het gebied? 


In elk groepje ontstonden levendige gesprekken over deze onderwerpen, zozeer dat het nog een uitdaging bleek om alle tafels te bewegen deze ronde af te breken en weer centraal te verzamelen. Maar, eenmaal weer centraal, bleek dat deze ronde een zeer vruchtbare was. Uit alle vier de tafelgesprekken kwamen tal van bevindingen, ervaringen, aanbevelingen, tips en suggesties naar voren over hoe makers zelf de hun eigen en gezamenlijke zichtbaarheid kunnen vergroten. In samenwerking met elkaar, en ook met anderen.

Van een gezamenlijke online zichtbaarheid, zoals een online activiteitenagenda en een nieuwsbrief tot meer fysieke verkooppunten voor lokaal gemaakte producten. En van een open atelier route tot aan een één of meerdaags festival.
 

Het mooie van deze opbrengst is, dat dit op veel punten aansloot bij de ideeen die al leefden bij het Maak Het Mee 010, dat we onze eigen bevindingen (opgedaan tijdens vele verkennende en onderzoekende Rondjes Oude Westen) hierdoor bevestigd zagen. Maar, meer nog: verrijkt met een aantal nieuwe inzichten en invalshoeken, aangedragen vanuit de aanwezige makers en meemakers zelf.

Dat laatste vinden wij van Maak Het Mee 010 ook van groot belang: hoewel wij als makers en meemakers zelf actief en/of betrokken zijn bij Het Oude Westen, is het niet de bedoeling dat wij dat allemaal zelf voor anderen bedenken en uitvoeren. Een community leg je niet van bovenaf of vanaf de zijkant op, die bouw je samen op en daar werk je samen aan door, net zo lang tot er sprake is van een zo breed mogelijk gedragen gemeenschap.

Hoe nu verder? 
Als team zijn we nu bezig om alle bevindingen in een verslag te verwerken, met daarin een aantal bevindingen en conclusies. En vooral: een aantal concrete punten waarmee we aan de slag willen. Dat sturen we toe aan alle aanwezige Makers en Mee Makers, en ook diegenen die er deze eerste keer niet bij konden zijn. Dat verslag zullen wij ook online gaan delen, via o.m. onze Facebook-pagina en natuurlijk ook via mijn eigen TWC-blog

Plus, we werken alweer aan de volgende Makers Meet Up Oude Westen.

Want, die ís al In De Maak!

Kortom, wordt vervolgd!

Deze Makers Meet Up Oude Westen werd mogelijk gemaakt door:
Stichting Cultuur Concreet/Cultuurscout Centrum
Alliantie West-Kruiskade

Met dank aan:
Leeszaal Rotterdam West/Joke van der Zwaard, Maurice Specht en de gastvrouwen
Het Zesde Geluk/Jinai Looi
Alliantie West-Kruiskade/Alice Fortes
Rineke Kraaij
Rik Moonen
Klaas van der Burg | DAM
Alle aanwezige Makers en Mee Makers voor hun komst, deelname en bijdragen!

Team Maak Het Mee 010
Anja Brand | Brand 010 
Marja Brand | Arta La Tarta
Leon Keekstra | Stadsbemoeial 
Hugo Bongers
Christy de Witt | TWC Works 

in samenwerking met
Menno Rosier, Cultuurscout Centrum





woensdag 23 november 2016

Over Wonderdokters en Wondrot | Witty Stadsverhalen

De moderne stad is een biotoop op zich, met een ongekende en complexe biodiversiteit. Eén verschijnsel wat steeds vaker voorkomt in deze verstedelijke leefomgeving is de zogenaamde MultiProblemenMens. Een persoon of een gezin wiens leven in de stadsjungle geteisterd wordt door multiproblematiek.

Dagelijks laat een batterij aan goedwillende, goedbedoelende en (laat ik daar heel duidelijk in zijn:) hardwerkende zorg- en welzijnsprofessionals daar een arsenaal aan beproefde en zo mogelijk bewezen interventies, oplossingen en maatregelen er op los. Soms helpen deze, soms ten dele, soms bestrijden zij eerder de zichtbare symptomen van de daadwerkelijke, onderliggende problemen en issues. Soms omdat er, in sommige situaties, voor nu niets anders mogelijk ís. Vaak omdat de bureaucratie in de zorg- en hulpverlening eerder tegen- dan meewerkt. Nog vaker omdat Het Systeem de toegang tot juiste zorg en hulp mateloos frustreert en zo echte, blijvende oplossingen zo goed als onmogelijk maakt.

Maar, voor de wanhopigen onder ons, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Sommige ''hulpverleners'' gaan namelijk een stapje verder en bieden een 'totaalpakket' waarmee alle problemen radicaal worden aangepakt. Niet één probleem wordt geschuwd, integendeel, deze interventie is integraal, multidisciplinair en bestrijkt het hele spectrum. In één klap (en een goedbetaald ''consult'') verlost van al je problemen.

Een greep:


Verleidelijk, nietwaar? 

Verleidelijk. Èn verraderlijk. 

Want, ja, té zachte heelmeesters maken stinkende wonden, maar deze wonderdokters en kwakzalvers doen nog meer kwaad. Hun belofte van gegarandeerde genezing van pijnlijke wonden klinkt verleidelijk, maar is vals.

En hun valse beloftes leiden tot maar één ding: wondrot.

Voorkomen is erger dan genezen, ja. Maar een wond kun je niet altijd voorkomen. En niemand verwondt zichzelf vrijwillig - ook daar zijn dieperliggen zaken voor. De werkelijke wond - en dus de pijn - zit vaak ergens anders. Dan zul je, als arts, of als zorgverlener, nadat de ergste pijn weggenomen is, toch moeten vasstellen waar die wond zich bevindt en om wat voor wond het gaat. Om dan te bepalen, hoe de wond kan genezen - en kan helen. Waarschijnlijk met achterlating van een enorm groot, pijnlijk litteken. 

Maar zonder wondrot. 

En dat kan alleen als we verder durven kijken dan naar de symptomen van buitenaf. En, door alle pijn en pus en etter heen, naar onze eigen wonden en pijn durven te kijken. Als mensen èn als maatschappij.

Binnenkort meer over dit onderwerp.


November 2016

Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden. Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap. Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving.




maandag 7 november 2016

Over lege koffers en levens vol verhalen | Witty Stadsverhalen

Onlangs zag ik een lege koffer op straat liggen. Een oude, afgedankte, versleten koffer. Een ouderwets model, niet zo'n hip ding op wieltjes. Ooit een onmisbaar, een noodzakelijk attribuut voor een reiziger, een vakantieganger of desnoods een tourist, totdat hij genadeloos vervangen werd door de avontuurlijke backpack of, inderdaad, de gebruiksvriendelijker rolkoffer. Ooit een betrouwbare reisgezel, bewaker van iemands persoonlijke eigendommen, nu een troosteloos bestaan leidend, weggestopt op een rommelkamer, zolder of - kan het nog lager? - een kelder. Of - ja, het kan nog lager - een opslag op de snelweg naar Nergensveen.

Maar niet langer onderweg ergens naar toe. Niet langer op reis. En voor een koffer betekent dat het begin van het einde. Een koffer verliest zijn nut zodra de reiziger, eenmaal gearriveerd op de plaats van bestemming, begint met uitpakken; en de koffer beetje bij beetje aan inhoud verliest en aan leegte wint.

Toch is ook een lege koffer nog steeds vol. Vol van verhalen, welteverstaan. Verhalen van en over iemands leven op reis, op doortocht. Van korte tochten en tijdelijke verblijven, maar ook van definitief vertrek en nooit meer achterom kijken. Van studiereis tot wereldreis, van vakantie tot op de vlucht. Een koffer is vol van die ongekende, onvertelde verhalen. Een stille getuige van de meest bepalende momenten die zich in een mensenleven kunnen voordoen. Vertrek. Afscheid. Aankomst. Een nieuw begin, wat of waar dat dan ook moge zijn. Een hoop gekoesterde, hoopvolle dromen, verwachtingen, ambities. En waarschijnlijk veel meer teleurstellingen en verlies.

Zo bezien is zo'n lege, achtergelaten koffer vooral een symbool voor afscheid van het oude. Een letterlijk overblijfsel van dat wat geweest is. Toch zie ik meer in die koffer; en in al die andere spullen die mensen achterlaten, in haast of achteloosheid. Bij het vuilnis, of, zoals in dit en in veel gevallen, zomaar op straat. In het aantreffen van deze verweesde, voormalige eigendommen van iemand zie ik ook een hardnekkig, stil verzet, van herinneringen die weigeren te wijken voor de vergetelheid.

Zie mij, ik ben nog hier. 
Want, kort of lang, hier was ik. 
En hier zal ik nog steeds zijn.
Ook als ik er niet meer ben.

Rotterdam, November 2016
Wat zijn Witty Stadsverhalen?
Witty Stadsverhalen zijn mijn eigen, kleine, persoonlijke observaties van dat, wat mij opvalt en wat ik waarneem tijdens mijn vele rondjes door de straten van mijn stad - en, bij tijd en wijle, uitstapjes naar andere steden. Vastgelegd in woord en beeld. Een stukje tekst, soms uitgebreid, dan weer minder, begeleid door foto's of illustraties. De ene keer puur anekdotisch van aard, dan weer beschouwend en soms een tikkeltje maatschappijkritisch. Mijn hoogstpersoonlijke, Witty Blik op de omgeving waarin een groot deel van mijn leven zich afspeelt: het stadslandschap. Of, zo u wilt, de urbane samenleving in een grootstedelijke omgeving.